Be Tough: Den Helder – Texel

Op de bewuste zaterdag zouden we al om 8:00 uur bij de nabij gelegen manege de briefing hebben. Door dit vroege tijdstip zijn Olav en ik met aanhang alvast de vrijdagmiddag naar Den Helder afgereisd. Samen hebben we daar alvast de plek bekeken waar het de dag erop allemaal zou gaan gebeuren. Het eerste wat ons gelijk opviel, Texel leek best wel dichtbij, dat zwem je toch zo.. Na een hapje eten terug naar het huisje, om de avond af te sluiten met een paar lekkere Texelse Skuumkoppe.

‘s Morgens vroeg het ontbijt. Een paar broodjes en een banaan. En vooral nog de glimlach en grapjes hoe we de overtocht gaan doen. Het zijn de zenuwen dat ons zo melig maakt. Tijdens de briefing werd ons de laatste instructies uitgelegd. Veiligheid staat voorop hier. Anders dan een hardloop afstand kun je uitstappen waar je wilt, midden op zee gaat dat toch even anders.

De tocht van de manege over de dijk naar de startplaats doen we met alle zwemmers gezamenlijk. Het lijkt de laatste tocht wel die je gaat lopen. Lekker zonnetje, beetje wind en iedereen toch al rustig voor wat komen gaat.

Op de start locatie werd de starttijd bekend gemaakt. 9:20 zou het gebeuren. De laatste voorbereidingen die je nog kunt doen. Banaantje, drinken en insmeren met vaseline, want ik ben één van de weinigen die in alleen een zwembroek zwemt.

Het aftellen is begonnen. Met schoeisel loopt iedereen voorzichtig het water in, want de keien en mosselen zijn scherp. Een stukje uit de kant kunnen de schoentjes uit en kan het zwemmen beginnen. Met bijna 30 zwemmers bij elkaar is het voornamelijk nog even de goede richting zoeken en je plekje vinden. Olav en ik hadden afgesproken bij elkaar te zwemmen, maar gelijk na de start was ik hem al kwijt.

Gelukkig vonden we elkaar snel. Olav had een pak zonder mouwen en ik dus geen pak. Dat is zo’n beetje de enige herkenning die je hebt. Maar bij elkaar zwemmen en koers houden op zee is best moeilijk. Dan moet je uitkijken dat je niet tegen hem op zwemt, de andere keer zwemt ie zomaar 50 meter ver naast je. De zee was nog vrij rustig waardoor het voldoende was om even je hoofd op te tillen en een volgboot ver voor je te zien. Soms verschijnt er opeens een kanovaarder naast je. Even een praatje hoe het gaat en je de goede richting sturen is het enige wat je tegen elkaar zegt.

De tweede helft van de tocht begon de deining hoger te worden. Vooruit kijken ging niet zo makkelijk meer. Ondertussen was ik Olav ook kwijt geraakt. Ik moest soms echt even stoppen om te kijken welke kant ik op moest. De finish boog kwam echter wel in zicht. Er was nog één andere gele badmuts die hetzelfde tempo hield.

De hele tocht heb ik me geen moment verveeld. Ondanks dat ik geen benul van tijd had, was de golfslag en schitterende zonnetje de grootste afleiding. Soms die kanovaarder, dan je mede zwemmer. En de gedachte dat je deze tocht doet, houden je positief.

De finishboog komt dichterbij. Maar wetende dat een paar honderd meter echt nog wel een stukje zwemmen is. Dus maar weer het hoofdje in het water en gaan. Nogmaals opkijken, sommige zwemmers zijn al over. Hoofdje weer in het water en gewoon zwemmen. Nogmaals kijken. En toen zag ik halverwege de finishboog al een zwemmer die stond in het water. Mijn gedachte was gelijk, als ik daar al kan staan. Vanaf dat moment ging het snel. Mijn zwem tempo ging omhoog, het laatste stukje nog maar. En ja, daar is de bodem inderdaad. Staan en proberen te rennen dan maar. Nog steeds dik 50 meter door het water rennen en daarna nog dik 50 meter over het strand van Texel. Een overweldig gevoel van euforie. Olav was iets eerder dan ik en stond me op te wachten. Samen zijn we onder joelend applaus door de finish gelopen.

We hebben er ongeveer 50 minuten over gedaan. Het sporthorloge van Olav gaf een afstand van 3km aan. Maar niets maakte dit meer uit. We hebben het gedaan. Iedere andere zwemmer die nog binnen kwam werd joelend aangemoedigd.

Er werd op iedereen gewacht voordat we met rib boten weer terug naar vaste land gingen. De laatste meter wel weer door het water, want de boten konden niet tot aan de wal komen. Onze grijnzen op de kop waren nu permanent. Wat een geweldige ervaring was dit.
De zwemtocht heeft uiteindelijk 34.304 opgebracht. Een geweldig bedrag waarvoor iedereen bedankt.